Submission 2382

ರಚನೆ : ರಾಜ್ ಹಣಮಂತ ಹಾವನೂರ

----------------------------------

ನಾನು ಉಸಿರೆಳೆದಾಗ — ಗಾಳಿ ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ನಾನು ನಿನ್ನೊಳಗಿದ್ದೇನೆ, ನೀನು ನನ್ನೊಳಗಿದ್ದೀಯೆ. ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ನನ್ನ ನಡುಗುವ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಅದು ತಂಪು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ನಾನು ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕನಸು ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ, ನಾವೇ ಮರ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೇವೆ — ಪ್ರಾಣ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನದಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ, “ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ಮುಚ್ಚುತ್ತೀಯೆ,” ಆದರೆ ನಾವು ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ ಅಣೆಕಟ್ಟು, ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಗೋಡೆಗಳು. ಭೂಮಿ ಶಾಂತ — ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕೂಗು ಇದೆ, ಅವಳ ತಾಯಿತನದಲ್ಲಿ ಕೋಪವೂ ಇದೆ. ಹಸಿರು ಕಳೆದು ಹೋದರೆ ಕಾವ್ಯ ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತದೆ, ಮಳೆ ಬಾರದರೆ ಹಾಡು ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಿಸರ್ಗ ಹೊರಗಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿದೆ — ನಾವು ಬಾಳುವುದೇ ಅವಳ ಉಸಿರಿನ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ.

----------------------------------